• The Decemberists – Live at Intonation Fest 17.07.2005
• Calexico – Live at Double Door, 21.09.2004.
• Golden Smog – Live at Lounge Ax, 21.02.1996.
• Wilco –  Live at Riviera Theatre, 13.12. 2011.
• Sonic Youth Live at Vic Theatre, 27.06. 2009.

Aadam Jacobs, legendarni Chicago Tape Guy

Kolekcija koncertnih snimaka kultnog tejpera do danas je predstavljena s 1500 kompletno sređenih koncertnih zapisa, digitalizirano ih je oko 5500, a Brian Emerick najavljuje kako će kraja 2027. godine slušateljima vjerojatno biti dostupno osam tisuća.

Tejperi su čudna vrsta. Nema ih mnogo, ali iza njih ostaju duboki tragovi. Kad vrijeme učini svoje njihovi privatni zapisi postaju javno dobro i dragocjeni komadići kolektivnih uspomena. Prvi tejperi pojavili su se krajem 1960-ih i početkom 1970-ih u redovima najzagriženijih poklonika Grateful Deada koji su na gigove počeli dovlačiti mobilnu opremu za audio snimanje, vraški tešku i nepraktično glomaznu prije prelaska na suvremenije portabl kazetofone. U skladu s kontrakulturnim idealima o brisanju granice između izvođača i publike Dead su svima dopustili snimanja i razmjenu tejpova. Tolerirali su sitnu trgovinu presnimljenim kazetama na koncertnim štandovima, što je u njihovom slučaju bila dobra zaštita od komercijalnog piratstva.

S druge strane najveći bendovi 1970-ih poput The Rolling Stonesa, Pink Floyda i Led Zeppelina pretrpjeli su znatnu štetu zbog masovne prodaje vinilnih bootleg izdanja na crnom tržištu, pa su redari na njihovim koncertima neumoljivo progonili ilegalne tejpere. Od 1984. godine Deadheadsi s posebno označenim ulaznicama (taper tickets) dobili su prostor pokraj koncertnog miks pulta nazvan Taper’s Section, načičkan 3-4 metra visokim stalcima i sofisticiranim mikrofonima.

Epohalna odluka donesena u ranim danima Grateful Deada imala je vrlo zanimljive dalekosežne posljedice nakon odsviranih 2300 koncerata. Kultni bend rasformiran prije tri desetljeća danas je pokriven s nekoliko stotina legaliziranih bootleg izdanja i jedinstvenom zbirkom od 17 000 tejpova pohranjenih u digitalnoj otvorenoj knjižnici Internet Archive.

Čikaški tejper Aadam Jacobs (59) nije bio jedan od Deadheadsa. Mladost je proveo na alter indie rock sceni snimajući koncerte od 1984. s bakinim diktafonom. Djelovao je poput pasioniranog amaterskog fotografa, čime je najprije privukao pažnju lokalnih demo bendova oduševljenih što ih netko prati na taj način. Sve je postalo malo ozbiljnije nakon što je nabavio Sony Walkman iz kojeg je izvlačio snimke sasvim pristojne kvalitete.

Kad se po gradu pročulo što i kako radi s tejpovima mnogi su akteri na sceni prepoznali njegov entuzijazam pa je gotovo uvijek upadao u klubove preko guest liste i uspijevao zabilježiti 15-20 koncerata mjesečno. Na nekim gigovima koristio je par walkmana da bi dobio još jedan tejp koji će poslije svirke predati bendu. U komercijalnim ili promotivnim izdanjima Jacobsove snimke objavili su The Replacements, Wilco i Yo La Tengo dok su Sonic Youth kompletan materijal za live album „Hold That Tiger“ preuzeli s njegovog tejpa napravljenog 1987. u čikaškom Cabaret Metrou.

Dvije godine kasnije Metro mu nije dao dopuštenje za snimanje gostovanja Boba Moulda. Uhvaćen je u ilegalnoj akciji i izbačen iz dvorane sa šestogodišnjom zabranom ulaska, kasnije ukinutom zbog intervencije menadžera The Flaming Lipsa koji je zahtijevao da ih baš on prati na čikaškom koncertu. Poslije incidenta u Metrou Jacobs više nije dijelio tejpove, ali ih je nastavio snimati s istim žarom i novom DAT tehnologijom koja mu je omogućila još kvalitetnije zapise.

Cura ga je ostavila ili je on ostavio nju u danima kad mu je daleko najvažnija stvar u životu bila ispratiti Pavement na prvoj turneji po Srednjem zapadu. Početkom 1990-ih pokrenuo je indie label Dead Bird neslavno ugašen već poslije četvrtog singl izdanja. Preambiciozan projekt bio je i Jacobsov trodnevni open air Chicago Indie Pop Fest, gdje opet nije dugo izdržao nego se vratio starom hobiju.

U programu Chicago Underground Film Festivala 2023 prikazan je dokumentarac Katlin Schneider „Melomaniac“ o liku i djelu Aadama Jakobsa koji je u 30+ godina snimio oko 3000 bendova na preko 10 000 tejpova i postao legenda čikaških alternativaca. Film je dobio prvu nagradu publike, a Chicago Tape Guy odavno zasluženi respect rodnog grada. U tom trenutku još se nije znalo kakva će biti sudbina goleme i neprocjenjivo vrijedne zbirke u kojoj je neke trake već počeo nagrizati zub vremena.

Pretprošle godine Jacobs je napokon prelomio i pozvao Internet Archive. Slučaj je preuzeo iskusni arhivist Brian Emerick s timom od 20-ak stručnih suradnika i volontera zaduženih za restauraciju, digitalizaciju, mastering i upload prastarih traka, što je nerijetko značilo da moraju kontaktirati bendove i tražiti da ponovno identificiraju svoje davno zaboravljene set liste.

U prvih nekoliko mjeseci rada iskopali su gomilu dragocjenih artefakata iz kasnog 20. stoljeća, među njima rani R.E.M, The Flaming Lips, The Sugarcubes, The Cure, Depeche Mode, Stereolab, The Mekons i Phish. Posebno zanimanje izazvao je jedan od najranijih koncertnih zapisa Nirvane s gostovanja u malom čikaškom klubu Dreamerz u srpnju 1989. godine. Jacobs ih je je ulovio u praskozorje grungea, neposredno nakon izlaska debi albuma „Bleach“, a skoro šest mjeseci prije čuvenog koncerta u londonskoj Astoriji s kojeg je preuzet najstariji dio materijala za posthumno objavljeni Nirvanin live album „From the Muddy Banks of the Wishkah“.

Aadam Jacobs Collection do danas je predstavljena s 1500 kompletno sređenih koncertnih zapisa, digitalizirano ih je oko 5500, a Brian Emerick najavljuje kako će kraja 2027. godine slušateljima vjerojatno biti dostupno osam tisuća. To bi još uvijek bio dvostruko manji broj naslova nego u sekciji Grateful Dead, ali treba podsjetiti kako je na njoj radila cijela vojska Deadheadsa dok je ovo životno djelo jednog čovjeka. Je li Aadam Jacobs najveći kolekcionar indie rocka ikad? Ako slučajno znate za nekog još većeg prijavite ga odmah u Internet Archive.

Tekst napisao: Ilko Čulić, preuuzeto sa portala Ravno Do Dna

Koncertni snimci koje slušamo:

Decemberists
2005-07-17
Intonation Fest
Chicago, IL

Recording generously loaned from the Aadam Jacobs Audio Archive.

Mastering: Wavelab6 > CD Wave Editor > FLAC

Recorded by: Aadam Jacobs
Transferred by: Avery
Mastered by: goodcooker

Setlist
01 Introduction
02 The Infanta
03 July, July
04 We Both Go Down Together
05 The Sporting Life
06 The Soldiering Life
07 Song for Myla Goldberg
08 Billy Liar
09 The Bagman’s Gambit
10 Here I Dreamt I Was an Architect
11 Los Angeles, I’m Yours
12 The Legionnaire’s Lament
13 A Cautionary Song
14 The Chimbley Sweep
15 Red Right Ankle
16 Mariner’s Revenge Song

Calexico
September 21, 2004
Double Door
Chicago, Illinois

Recording generously loaned from the Aadam Jacobs Audio Archive

Setlist: (104:39)
01. Thax Douglas poem
02. Convict Pool
03. When I Left East Virginia [Flatt and Scruggs]
04. Quattro (World Drifts In)
05. Sunken Waltz
06. Bonnaroo/Trigger
07. Sideshow
08. improvisation
09. Jesus and Tequila [Minutemen]
10. Across the Wire
11. Gift X-Change
12. introducing catherine and janet
13. Jewel [Freakwater]
14. Ballad of Cable Hogue
15. Alone Again Or
16. Black Heart
17. Güero Canelo
18. All Systems Red (improved early version)
19. improvisation
20. Crystal Frontier
21. Corona [Minutemen]

GOLDEN SMOG

Wednesday, 21 February 1996, Lounge Ax
2438 N. Lincoln Avenue
Chicago, Illinois 60614
USA

Recording generously loaned from the Aadam Jacobs Audio Archive

Mastering: .WAV > Cool Edit Pro 2.0 (dynamic compression; normalization; added fades at beginning and end) > CDWav (tracking) > Trader’s Little Helper (level 8) > FLAC >
TagScanner 6.1.19 (tagging)

Recorded by: Aadam Jacobs
Transferred by: Avery/Brandon
Mastered by: elegymart

Total running time [1:29:52]
—————————————————————-
01 Frank E. Lee WXRT introduction
02 Won’t Be Coming Home
03 Walk Where He Walked
04 Yesterday Cried
05 Red Headed Stepchild
06 Glad and Sorry
07 Back Street Girl
08 Seven Year Ache
09 Ill Fated
10 Spooky
11 Pecan Pie
12 Seven Days
13 band introductions
14 She Don’t Have to See You
15 He’s a Dick
16 Friend
17 V
18 Do Anything You Wanna Do
19 Radio King
20 Love and Mercy
21 Easy to Be Hard
22 Love Is the Drug
— encore —
23 She Don’t Have to See You

Band line-up:
Gary Louris – guitar, slide guitar, vocals, background vocals
Jeff Tweedy – guitar, bass, vocals, background vocals
Dan Murphy – guitar, vocals, background vocals
Kraig Johnson – guitar, bass, harmonica, mandolin, slide guitar, tambourine, vocals, background vocals
Marc Perlman – bass, E-Bow, fuzz bass, guitar, mandolin, background vocals
Noah Levy – drums

Wilco
Riviera Theatre
Chicago, IL
December 13, 2011

Setlist: (2:18:47)
01 Intro (Marty Lennartz – WXRP)
02 Less Than You Think >
03 Art Of Almost
04 I Might
05 Black Moon
06 Bull Black Nova
07 Side With The Seeds
08 Red-Eyed And Blue >
09 I Got You (At The End Of The Century)
10 Born Alone
11 You Are My Face
12 Open Mind
13 Chat
14 Kamera
15 Chat & False Start
16 I Must Be High
17 Chat & False Start
18 I’m Always In Love
19 Chat
20 Capitol City >
21 Handshake Drugs
22 Can’t Stand It
23 Dawned On Me
24 Hummingbird
25 Encore Break #1
– Encore #1 –
26 Via Chicago
27 Whole Love
28 The Late Greats
29 Walken
30 Just A Kid
31 Monday >
32 Outtasite (Outta Mind)
33 Encore Break #2
– Encore #2 –
34 Reservations >
35 Spiders (Kidsmoke)
36 I’m A Wheel

Jeff Tweedy – lead vocals, guitars, & harp
Nels Cline – guitars & lap steel
Pat Sansone – keyboards, guitars, backing vocals, synthesizers, maracas, tambourine, & backing vocals
Mikael Jorgensen – samples and sound manipulation, keyboards, synthesizers, effects, piano, & organ
John Stirratt – bass, guitar, keyboards, & backing vocals
Glenn Kotche – drums & percussion

Sonic Youth
June 27th, 2009
Vic Theatre
Chicago, Illinois
USA

Master recording generously loaned from the Aadam Jacobs Audio Archive

Mastering: .WAV > iZotope RX7 [fades, amplification] > CDWav (tracking) > FLAC Frontend v2.1 (level 5) > FLAC > TagScanner 6.1.19 (tagging)
Recorded by: Aadam Jacobs
Transferred by: Avery
Mastered by: emmanuel

Setlist: (86:25)
01 Sacred Trickster
02 No Way
03 Poison Arrow
04 Calming The Snake
05 Tom Violence
06 Malibu Gas Station
07 Antenna
08 Leaky Lifeboat
09 Hey Joni
10 Anti-Orgasm
11 Massage History
12 Pacific Coast Highway
13 What We Know
14 The Sprawl
15 Bull In The Heather
16 The World Looks Red

The post Radio Specijal: Iz Kolekcije Aadam Jacobs-a first appeared on Radio Bruškin.

Kao da neko na užareni pesak arizonske pustinje projektuje omiljene filmske scene dok sa zvučnika okačenog o džinovski kaktus saguaro odjekuju filmske teme Morikonea, Rote i Tjomkina. Calexico omogućavaju da se muzika gleda, a slike slušaju.

Piše: Žikica Simić

Znate ono kada su Huga Prata pitali da li zaista postoji Korto Malteze? Koliko se sećam, odgovorio je da ne zna. Ipak je dodao da mu se čini da ako bi otišli u lučku krčmu “La Tortuga” – gde se okupljaju kitolovci sa južnih mora – u gradu Vinja del Mar u Čileu, i ako bi dovoljno dugo sedeli tamo, da nije isključeno da bi se Korto odnekud pojavio. Ko zna? “Ah, niko, niko ništa ne zna/Krhko je znanje!”

Slične nedoumice otvara i muzika sastava Calexico. Dok je slušate, čini vam se da imaginarni svet popularne kulture – koji ste upoznali slušajući gramofonske ploče, gledajući filmove, čitajući stripove – zaista negde postoji. Muzika ovog benda kao da dolazi iz džuboksa smeštenog u nekoj pograničnoj kantini u kojoj za istim stolom sede Dimitrij Tjomkin, Federiko Felini, Viktor Hara, Majls Dejvis, Hoakin Murijeta i B. Traven. Sede, piju i puše, pričaju o prošlim vremenima, avanturama, životu, umetnosti, lepim ženama i dalekim ostrvima. Za susednim stolovima su likovi slični njima, poznati sa stranica petparačkih romana, filmskih špica, strip revija i rok pesama.

Eto, tako je to sa muzikom Calexica. Nestvarna stvar. Tripozoidna, kako kaže jedan moj ortak. Ovostrano i onostrano, geografija i metafizika, mit i zbilja, marijači i džez, divlja horda i francuske šansone.

PUSTINJSKA AVANTURA: Kada se priča o grupi Calexico, najbolje je krenuti iz onih predela u kojima je Karlos Kastaneda upoznao don Huana. Pustinje Arizone i Novog Meksika, dakle. Džoj Berns i Džon Konvertino, osnivači sastava Calexico, tu su započeli svoju muzičku avanturu. Uradili su to kao članovi kultnog benda Giant Sand, čiji lider Hau Gelb, ispostaviće se kasnije – kao što se znalo i tada – ima harizmatska svojstva.

Bez Haua Gelba ne bi bilo ni Calexico rekao je svojevremeno Konvertino: “On nas je okupio. Negovao je atmosferu zajedništva, spontanosti i eksperimenta, koja nam je omogućila da mnogo naučimo.” Prave reči na pravom mestu. Muzika sastava Calexico nije, naime, samo rezultat inspiracije. Reklo bi se da je ona pre svega produkt finog intelektualnog rada. Čini se da se do tako kompleksnog artističkog koncepta ne može doći samo nadahnućem. Nije lako povezati mitove prekolumbovske Amerike, pustinjski misticizam Don Huana, špageti vesterne, Čarlija Mingasa, atmosferu Pariza iz doba kada su Sartr i Prever sedeli u kafeu “Les Deux Magots”, marijače i hispanoameričke ritmove sa rok muzikom. Treba tu puno znanja i razmišljanja. Talenta svakako, pejotla i meskalina verovatno. Treba zaći iza pojavnih oblika stvari, otkriti njihovu suštinu, preuzeti je, pretvoriti u muziku i ugraditi u sopstvene pesme. Taj posao Berns i Konvertino rade uspešno. O tome svedoči njihova impresivna diskografija.

Pre nego što su snimili prvi Calexicov album Spoke 1997. godine, Berns i Konvertino su aktivno učestvovali u nastajanju albuma The Shadow Of Your Smile, koji je grupa Friends Of Dean Martinez snimila 1995. godine. Tu su postavljeni temelji za kasniju Calexico muzičku građevinu. Predstavljena je posebna vrste instrumentalne laundž muzike koja bi mogla da se čuje u lobiju nekog utvarnog pustinjskog hotela u kojem odsedaju iste one spodobe koje smo gledali u filmu Roberta Rodrigeza Od sumraka do svitanja. Ideju da se bave ovakvom muzikom dobili su slušajući ploče Ala Kajole (Al Caiola). Reč je o italo-američkom instrumentalisti, koji je, u bogatim aranžmanima, “sa 50 mandolina”, izvodio muziku koja se slušala po otmenim restoranima. “Slušanje nerokerskih ploča otvorilo je vrata za nove zvukove i drugačije načine izvođenja”, rekao je Berns.

Originalne pesme Bernsa i Konvertina su u društvu slavnih tema Telonijusa Monka, Erola Garnera, Šarla Trenea i Džonija Mendela. Povodom albuma Shadow Of Your Smile Džon Konvertino je izjavio: “Tu su nastali Calexico. To je pravi početak.”

Što se pre svega odnosi na veoma uspešnu verziju tradicionalne teme All The Pretty Horses. Odsvirana sa neverovatnom posvećenošću i intenzitetom – kao da su sve teme koje je Enio Morikone napisao za filmove Serđa Leonea kondenzovane u jedan muzički broj – ova numera svojom sinematičnom prirodom vodi slušača u one prostore gde su snimljeni najbolji vestern filmovi. Sa druge strane, svojim naslovom upućuje na Kormaka Mekartija i njegova tri romana koji čine čuvenu “pograničnu trilogiju” (border trilogy). Delo ovog pisca Berns i Konvertino apostrofiraju kao veoma važno u procesu nastajanja njihove muzike. “Pokušavamo da na stvari gledamo iz ugla iz kojeg to čine junaci knjiga Kormaka Mekartija”, rekao je Džoj Berns. Specijalna svojstva njihovih napeva su idealna scena za demonstraciju Mekartijevog “egzistencijalnog nihilizma”.

LEKSIKON: Album The Black Light iz 1998. godine nastavlja u istom pravcu. Inovativni i ambiciozni miks urbanog i egzotičnog, fiktivnog i stvarnog se tu nalazi. Eklektički princip je doveden do savršenstva. Artistički elementi preuzeti iz dela najrazličitijih umetnika, od Pekinpoa i Džarmuša do sastava Pink Flojd i marijači orkestara, složeni su u nove celine koje kao neuhvatljive fatamorgane trepere u ušima zblanutih “slušača”. Dok slušate Calexico, bubne opne se pretvaraju u filmsko platno, a note u pokretne slike.

Uzgred, treba reći da se nekako u isto vreme pojavio i album Džima Vajta Wrong-Eyed Jesus u izdanju diskografske kuće Luaka Bop, čiji je vlasnik i osnivač Dejvid Birn. Na sličan način kao Calexico, Vajt je povezao muziku, film, mitologiju i književnost. Jedino što je mesto radnje promenjeno. Jugozapadne pustinje su zamenjene deltom Misisipija.

Muzika sastava Calexico, pored toga što liči na “izgubljeni saundtrek koji traži svoj film”, kako je neko rekao, može se shvatiti i kao šifrovani leksikon popularne kulture. U tom smislu je ilustrativna pesma Ballad Of Cable Hogue sa albuma Hot Rail iz 2000. godine. Zove se isto kao film Sema Pekinpoa iz 1969. godine sa Džejsonom Robardsom i Dejvidom Vornerom. Rečeno je da je to njegov najličniji film. Sa druge strane, pesma svojom strukturom i opštim ugođajem neodoljivo podseća na numeru Bonnie And Clyde Serža Genzbura, koju je on otpevao sa Brižit Bardo. Tek sa poznavanjem ovih referenci pesma se može doživeti na pravi način. Njena višeznačnost pretvara je u sliku iz “halucinatornog kaleidoskopa”. Bilingvalni, francusko-engleski tekst čini je apsolutno nedokučivom. Postmoderni umetnički manir, kada je u pitanju rok muzika, ima svoj briljantni vrh na pločama sastava Calexico.

Treba reći da je u okviru spomenute pesme kao pevačica nastupila francuska multimedijalna umetnica Marijan Disar. Ona je zajedno sa svojim zemljacima Naimom Amorom i Tomasom Belomom bila članica internacionalnog artističkog kružoka okupljenog, sredinom devedesetih godina prošlog veka, oko Haua Gelba i sastava Giant Sand u Tusonu. Njen album L’Entredeux iz 2008. godine može se shvatiti i kao album Calexica.

Na narednim albumima – Feast Of Wire (2003), Garden Ruin (2006) i Carried To Dust (2008) – Calexico su uspešno nastavili svoju ekspediciju kroz fantastični svet popularne kulture i raznorazne geografske predele. U numeri Not Even Stevie Nicks… zvuk sastava Fleetwood Mac iz doba albuma Rumors interpoliran je sa scenama iz filma Telma i Luiz, a onda je sve uvrnuto na način karakterističan za Mercury Rev. Pesmu Nom De Plume Berns peva na francuskom jeziku. Zvuči kao izgubljena pesma Fransoaz Ardi koju tužni klošar recituje ispod nekog pariskog mosta. Na albumu iz 2008. godine nalazi se pesma Inspiracion. Kao da je došla iz predela južno od granice, sa saundtreka za film Ekstremna predostrožnost Voltera Hila. Džejkob Valensuela i Amparo Sančez je tako izvode.

BEZ KRAJA: Kao sve prave priče, i ova o Calexicu ima početak, a nema kraj. Njihov najnoviji album Algiers iz 2012. godine snimljen je u Nju Orleansu. Osvojene su nove geografske širine i dužine. Osmoza je obavila svoj posao. Teška opojna isparenja iz močvara Misisipija prožela su muziku i dala joj novu dimenziju. Kinematografija je ustuknula pred geografijom i antropologijom. Algiers je još jedan izveštaj sa granice na kojoj se dodiruju različiti svetovi i kulture, a bogami i muzički žanrovi. Vudu, sujeverje i karipski misticizam susreću se sa pustinjskim fatalizmom, džipsi džezom i marijači duvačima.

Silvija Simons je muziku sastava Calexico uporedila sa poludelom kuglom u fliper mašini koja nekontrolisano leti gore-dole, levo-desno. U jednom trenutku ona je u pustinji Sonora, u sledećem u italijanskom filmskom gradu Ćinećita, odmah zatim eto je u hotelu Oso Negro iz romana Blago Sijera Madre, pa onda u pariskim kafeima, a zatim u derutnim rok klubovima izgubljenim u “podzemljima” velikih gradova.

Može se to i drugačije objasniti. Recimo ovako: Kao da neko na užareni pesak arizonske pustinje projektuje omiljene filmske scene dok sa zvučnika okačenog o džinovski kaktus saguaro odjekuju filmske teme Morikonea, Rote i Tjomkina. Calexico omogućavaju da se muzika gleda, a slike slušaju.

The post Južno od granice first appeared on Radio Bruškin.