Bruškin u Podne: Canzoniere Grecanico Salentino, glas prkosa i zvuk iscijeljenja!

Muzički blok “Bruškin u Podne” ove sedmice emituje novi album “Il Mito”  nama omiljenog italijanskog kolektiva Canzoniere Grecanico Salentino, kojeg slušamo, kako smo najavili čitave tekuće nedjelje tačno u Podne.

Često se na našem radiju bavimo istraživanjem muzike bliskih krajeva Mediterana, a pravi primjer vodi nas odmah preko mora, do susjedne Italije gdje još uvijek postoji muzika koju oni vole zvati pizzica taranta, koja ima magično iscjeliteljske moći, ali o tome čitajte u nastavku. Ovaj specifičan stil izvodi izuzetan bend/ansambl Canzoniere Grecanico Salentino , a posebnu pažnju ćemo posvetiti njihovom najnovijem albumu “Il Mito” kojim obilježavaju 50 godina stvaralaštva!

Priča o ovom bendu, tj. kolektivu traje već pola vijeka, neobična j ekoliko i njihov uspjeh, koji ovaj bend, sa poluostrva Salento (regija Puglia) postiže svirajući cijelim svijetom, preko Evrope i Amerike, do Australije i Novog Zelanda, gdje ritmičnim transom prenose svoj stil pizzica taranta čiji korijeni sežu duboko u prošlost, pa se moramo malo vratiti putem i kroz vrijeme.

Vjekovima ranije, u Salentu, pizzica se svirala i izvodila kao muzika za izliječenje ljudi oboljelih od ujeda pauka tarantule, gdje bi grupa seoskih muzičara, svirala na flautama, harmonici i lokalnim intrsumentima, tjerajuću ujedenog i oboljelog da pleše u transu dok ne kolabrira (šta je dalje bilo nismo sigurni). Kako se tarantismo širila uglavnom po seoskom, radničkom i ugnjetavanom stanovništvu (nerjetko i među skrivenim seksualnim prestupima prema ženama u strogo patrijarhalnim sredinama) muzika je počela dobijati jači socijalni značaj. Oboljeli su sve češće bili marginalizovani pojedinci, a muzika je dobila ulogu da kroz ritmičan trans dovede do katarze koju su izazivali stres, siromaštvo, osjećaj gubitka i alijenacije.

Tarantismo je kao bolest davno izmurla na Salentu, ali muzika nije, i sredinom 70tih, lijevičarski osvještena ekipa osniva folk kolektiv Canzoniere Grecanico Salentino koji oživljava ovu muziku na savremeni način. Osnivači su socijalistička aktivistkinja Rina Durante i njen rođak Daniele. Muzika je prenosila davno ukorijenjeni stil, čiji naziv u prevodu znači Salentinska Grčka Pjesmarica, što govori i o grčkom korijenu muzike, koja se sadrži elemente i afričkih uticaja, koji se vijekovima prožimaju mediteranom, a ponajviše se susreću u Italiji. Tokom 2007, vođenje benda preuzima Danieleov sin Mauro, i stvara drugu generaciju ovog kolektiva koji u novom sastavu objavljuju albume Focu d’amore (2010), Pizzica Indiavolata (2013), i novi Quaranta, koji obilježava 40 godina cjelokupnog rada.

Sadašnji bend sarađuje sa gitaristom Justin Adamsom (Robert Plant’s Sensational Space Shifters, sa kojim Mauro ima zaseban projekat), Ian Brennanom, cijenjenim producentom i istraživačem korijenskih muzičkih stilova širom svijeta, sa naglaskom na izopštene zajednice.